رسانه ها در همکاری و تحول
Brunnenstraße 9, 10119 Berlin, Germany
mict-international.org

پروژه های دیگر ما
afghanistan-today.org
theniles.org
correspondents.org
پشتو
English

فقر و بی سرپناهی
قرن ۲۱ و دوام زندگی افغانها در مغاره های کوه

صد ها خانواده هنور هم در مغاره های شهر بامیان که زمانی عبادتگاه راهبان بودایی بود، و بعدها محل بودوباش کاروانیان جاده ابریشم شد، در حالت بسیار خراب زندگی میکنند. گزارشگر و عکاس: نجیبه نوری
20.12.2015  |  شهر بامیان

این زنده گی صدها خانواده در بامیان است که هنوز هم به شکلی که مردمان این محل ۱۵ قرن پیش در مغاره های کوه زندگی میکردند، شب و روز خود را سپری میکنند. 

این خانواده ها نه تنها در معرض تهدیدات چون زمین لغزش و سردی زمستان، و مشکلات چون ناداری، کمبود آب آشامیدنی، و عدم سهولت های صحی قرار دارند، بلکه  زندگی اینها خطر جدی  را برای این مغاره ها و ساحات باستانی که در اطراف قرار دارد متوجه ساخته است. 

 خداداد، زهرا و دو اولاد شان یکی از همین خانواده های است که برای سالیان درازی دریکی از این مغاره ها زندگی میکنند. پدر و مادر سالخورده با دستان ترکیده از آغاز هر صبح تا شام بیرون از خانه کار میکنند تا یک لقمه نانی را برای خود و فامیل شان بدست بیاورند. 

 

 قبل از فرا رسیدن زمستان، این زن و مرد، برای هفته به مناطق اطراف شهر بامیان رفتند تا مواد سوخت جمع آوری کنند و از سردی سوزناک زمستان بامیان در امان بمانند.

اینان دریکی از مغاره های که در نزدیکی مجسمه تخریب شده بودا است زنده گی می کنند. یک پسر و یک دختر دارند. پسرش صنف ده مکتب است.  دخترش کارهای خانه را انجام می دهد. دخترش یک بار ازدواج هم کرده است اما به دلیل مشکلات خانواده گی طلاق اش را از شوهرش گرفته است. این زن و مرد کهن سن مغاره نشین نان آور خانواده ی شان استند.این زوج پیر از سردی زمستان قصه های تلخی داردند، و از عدم توجه مقامات محلی در مورد مغاره نیشینان شاکی استند.

ایشان می گویند که چندین بار از سوی یونسکو سروی شده اند و برای ثبت نام به اداره ی محلی و نهادهای زیربط بخاطر دریافت سرپناه مراجعه کرده اند، اما تا حال برای آنان در این مورد هیچ گونه پاسخ مثبتی داده نشده است.

در حالی که در جریان سال روان برای شماری از خانوده های مغاره نشین، خانه هایی در روستای بنام اژدهار که در مربوطات مرکز بامیان قرار دارد،توزیع شده است، اما این زوج سالخورده که دیگر از مغاره نشینی خسته شده اند، شامل آن تعداد فامیل های خوشبخت نشدند. اینها از بیکاری بامیان ناله میکنند و میگویند «کار در بامیان نیست، و ما فقط  از طریق جمع کردن برگ و چیدن کچالو در فصل خزان مواد خوراکی و سوخت مان را تهیه میکنیم.» از سویی دیگر این خانواده امیدوار است تا حکومت و نهادهای کمک کننده در سال آینده هم اگر شود، برای آن ها سرپناه در نظر بگیرند و یک نگاهی به وضعیت زنده گی مغاره نشینی آن ها صورت بگیرد. حدی اقل برای زمستان امسال مواد سوختی شان را از برگ و چوب تهیه کرده اند.

از سویی هم حکومت محلی بامیان میگوید بخش از مردمی که در ولایت بامیان زیر خط فقر زنده گی می کنند و اقتصادشان خوب نیست، همین خانواده های مغاره نشین استند. حکومت محلی بامیان تأیید می کند که در حدود ۲۵۰ الی ۳۰۰ خانواده ی فقیر و بی بضاعت در مغاره های اطراف مجسمه بودا زنده گی می کنند، و شب و روز خود را در گرما و سرما سپری می کنند.

عبدالرحمن احمدی، سخنگوی والی بامیان می گوید « در قسمت انتقال بعضی از خانواده های مستحق و فقیر به قریه جات بامیان اقدام کردیم. درمورد انتقال خانواده های باقی مانده یک کمیته ایجاد شده و مطابق به پیشنهادات این کمیته ما فامیل های باقی مانده را در آینده به جاهای دیگر انتقال میدهیم.» 

سازمان علمی، فرهنگی و تربیتی ملل متحد  (یونسکو) بارها هشدار داده بود که اگر به مغاره نشینی در بامیان پایان داده نشود، این خانواده ها خطری جدی را برای ساحات تاریخی،-باستانی و فرهنگی در ولایت بامیان بوجود خواهد آورد. بنابر بعضی از گزارش ها یونسکو گفته است که اگر جلو ساخت خانه های خودسر و مغاره نشینی در ولایت بامیان گرفته نشود، امکان آن وجود دارد که بامیان از لیست میراث های فرهنگی سازمان ملل متحد حذف شود.

در این باره آقای احمدی میگوئید، « ما میخواهیم مغاره ها را به عنوان ساحات تاریخی حفظ کنیم و این کار در صورت ادامه زندگی این خانواده ها ناممکن خواهد بود. زندگی خانواده ها در مغاره ها آسیب جدی را به ساحات تاریخی می رساند.»

مقامات محلی بامیان می گویند که با وجود تمام مشکلاتی که مغاره نشین ها دارند، تلاش صورت خواهد گرفت تا مغاره هایی که در بخش های نشانی شده از طرف یونسکو قرار دارند، حفظ گردد.